DJEMBE POLSKA - Rytm płynie w krwi każdego od urodzenia

Sprawdź ceny:

Indie i orient

Indie są krajem, w którym muzyka rozwijała się zawsze w sposób bardzo dynamiczny. Powodów tego stanu rzeczy można doszukiwać się wiele, w początkowym jednak okresie, zwanym wedyjskim, swój intensywny rozwój muzyka zawdzięczała swemu bliskiemu pokrewieństwu z religią, tak potężną w tradycji hinduistycznej. Do dziś w każdej świątyni w porze zapalania nocnych świateł usłyszeć możemy uderzenia gongów i obustronnych bębnów, krzykliwe śpiewy i wybijające rytm klaskanie licznych dłoni. To ta wszechobecność dźwięku i swoisty jego kult odpowiedzialne są za szeroki rozrost tradycji muzycznej, za wymianę kulturową z sąsiednimi krajami, w końcu za przesunięcie się muzycznego środka ciężkości ze świątyń i klasztorów na dwory muzułmańskich władców.

To, co daje w praktyce bogactwo form i gatunków, teoretykom przysporzyć może wielu trudności, a sklasyfikowanie „indyjskich instrumentów muzycznych” może okazać się prawdziwym wyzwaniem. Jednym z problemów jest tu burzliwa historia Indii, kraju, który przechodził z rąk do rąk, chłonąc kulturę sąsiednich mocarstw, oddając w zamian elementy swojej. Co jest rdzennie indyjskie, a co tylko nabyte – to pytanie często pozostaje bez odpowiedzi. Podobnie jak pytanie o granice oddzielającą instrumenty muzyczne od przedmiotów użytku codziennego. Wszechobecność muzyki wzbudziła wynalazczość ludności, wydając plon iście muzycznego pragmatyzmu. Bo gdzież indziej na świecie znajdziemy szczypce do grzebania w palenisku używane jako grzechotka, asortyment garnków i mis służących jako instrumenty perkusyjne, czy ścięte konchy, które wydobyte z morza, służyły jako instrumenty dęte. Trzecie pytanie dotyczy samych Indii. Jak wyznaczyć granice tego kraju, którego dwie części istniały niezależnie przez całe wieki, a którego obecne granice polityczne (pozbawione terenów Pakistanu i Bangladeszu) nie są miarodajne. Wątpliwości te postaram się w miarę możliwości obejść, nie zaś rozwikłać. Za wynikające stąd braki merytoryczne muszę serdecznie przeprosić.

Kwestia samej kategoryzacji instrumentów, i kryteria jakie w niej przyjąłem, kosztowały znacznie mniej wahania, jako że system przyjęty i powszechnie akceptowany w Europie jest zgodny z podziałem panującym na subkontynencie indyjskim. Doskonałym przykładem potencjału indyjskiej tradycji muzycznej jest fakt, że ustanowiony zaledwie w 1880 roku przez Victora-Charles”a Mahillona podział na kordofony, membranofony, idiofony i aerofony, w Indiach znany był już od 2000 lat. Bharata, w swojej Natya Shastra wyróżnia pośród Vadya, a więc ogółu instrumentów muzycznych, Tata - czyli „naciągane”, a więc instrumenty strunowe, Avanaddha - znaczy „pokryte”, np. skórą, chodzi więc o bębny, Ghana czyli „twarde”, jak cymbały lub grzechotki, Sushira - czyli „puste” w środku, a więc instrumenty dęte. W rubryce „rodzaj instrumentu” pozwolę sobie używać nazw europejskich, jako brzmiących bardziej swojsko, w niektórych przypadkach uzupełniając je o nazwę drugą, oznaczającą podgatunek. Oczywiście nie obejdzie się bez pewnych wątpliwości, jak na przykład z popularnym obecnie w Indiach harmonium – instrumentem klawiszowym, który przez poruszenie miecha pompuje powietrze w trzciny, powodując ich wibracje. Nie chcąc jednoznacznie wypowiadać się w tego typu spornych kwestiach odwołam się do neutralnej, i zarazem piątej kategorii – „Inne”.

Karwil

Bansuri

Rodzaj instrumentu: Aerofony
Krąg kulturowy: Indie i orient
Gatunek muzyki: Różne

Bansuri występuje pod wieloma nazwami, takimi jak Wenu, Bansi, czy Murali. Jest to flet poprzeczny występujący w wielu odmianach i charakterystyczny dla systemów muzycznych Indii. Jest to jeden z najstarszych instrumentów muzycznych świata, wymieniany już w Wedach, i łączony tradycyjnie z bogiem tańca i muzyki - Kriszną.


	djembe.pl > Encyklopedia